Józef Wania to wyjątkowa postać w świecie polskiego gołębiarstwa, której sukcesy na trwałe wpisały się w historię tego sportu zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym. Sławę przyniosły mu przede wszystkim wybitne wyniki na olimpiadach – jego niezrównany lotnik wywalczył złoty medal na Olimpiadzie w Południowej Afryce w 2001 roku w kategorii A, a zaledwie dwa lata później reprezentant jego hodowli zdobył brązowy medal we Francji. Tytuł Mistrza Polski z 2000 roku, wicemistrzostwo w kategorii D oraz wielokrotne mistrzostwa Okręgu Rzeszowskiego to tylko część imponującej kolekcji trofeów. Potwierdzeniem klasy hodowli są również zachowane wyniki prezentowanego na karcie olimpijczyka RP-35-95-040093. Dokument pokazuje niezwykle regularne rezultaty osiągane w latach 1998–2000. W 1999 roku gołąb zajął m.in. 1. miejsce w locie z Trzebnicy na dystansie 394,6 km, natomiast w 2000 roku odniósł kolejne znakomite rezultaty: 1. miejsce z Kłobucka, 2. miejsce z Krotoszyna, 2. miejsce z Trzebnicy oraz 1. miejsce z Krotoszyna. Łączny współczynnik za sezon 2000 wyniósł zaledwie 3,25. Na dole dokumentu odnotowano również tytuły: 1998 – wicemistrz Polski kat. D, 1999 – mistrz Polski kat. B, 2000 – mistrz Polski kat. A oraz 2001 – mistrz Polski kat. A. Hodowca zasłynął również rekordowym wyczynem w kategorii A, uzyskując nieprawdopodobny koeficyent 32 w starym systemie przeliczania (cztery gołębie po pięć konkursów), czego przez lata nikt w Polsce nie zdołał pobić, a jego dominacja na dystansach krótkich i średnich trwała nieprzerwanie przez pięć kolejnych sezonów. Fundamentem tych sukcesów było niezwykle precyzyjne podejście do selekcji i krzyżowania linii, ze szczególnym uwzględnieniem gołębi od Migryta oraz sprowadzanych z Niemiec ptaków linii Trost. Józef Wania słynął z doskonałego wyczucia anatomii – zwracał szczególną uwagę na budowę skrzydła, w tym charakterystyczne cztery ostatnie pióra tworzące tak zwane „szabelki”, oraz odpowiedni odskok rzędów piór, co miało zapewniać wyjątkową aerodynamikę i szybkość. Będąc hodowcą z twardymi zasadami, nigdy nie zdecydował się na sprzedaż swoich olimpijczyków, uznając ich za bezcenny fundament gołębnika. Do tego stopnia cenił swoje ptaki, że jego pierwszy złoty medalista po zakończeniu swojego życia został wypreparowany i zajął honorowe miejsce w jego domu. Choć w późniejszych latach zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi i urazem nogi, co zmusiło go do ograniczenia własnych lotów i przeniesienia części rywalizacji na wspólne gołębniki, jego pasja, dyscyplina oraz unikalna wiedza pozostają wzorem dla kolejnych pokoleń pasjonatów. Józef Wania pozostawił po sobie nie tylko kolekcję tytułów i medali, lecz przede wszystkim własną szkołę hodowlaną – opartą na selekcji, konsekwencji i głębokim zrozumieniu wartości dobrego gołębia.